گل آفتابگردان کرشمه ای کرد و صورت زیبایش را به سوی

آفتاب گرفت . لاله  که با شرم سر به زیر انداخته بود ، دلش

خواست مثل آفتابگردان باشد . آفتابگردان  گفت : اگر کرشمه

 مرا  فقط   آفتاب  می خرد  ،  شرم  زیبای  تو  را  بسیاری

آرزومندند . اما لاله دلش  هوایی  شده  بود  و گوشش به این

حرفها  بدهکار  نبود ، گلبرگهای  لطیفش  را سمت  خورشید 

 چرخاند. اما گرمای شدید آفتاب لطافت برگهایش را گرفت  و

 گلبرگهایش خشکید .

پشت پنجره ای مه گرفته به بیرون چشم دوخته ام .

بغضی پنهان بر حنجره ام  چنگ می زند و تا عمق

 وجودم را می لرزاند . قلبم  مانند هوا بارانی است

اما با دیدن قاصدکی که  بر روی شیشه می نشیند ،

امیدی در دلم و لبخندی بر لبانم جوانه می زند .....

هر صبح  قبل  از اینکه   لبخند  خورشید  را  بنگرم   به

شوق  دیدارت  پنجره دلم  را می گشایم  .

ای  کاش چشمانم  توانایی  دیدن تو را داشت  و لحظه ای

را برای دیدنت از دست نمی دادم . هر بار که سجاده نور

را  پهن می کنم  تا در محراب عشق  سجده  کنم   و کویر 

خشک وجودم را با  اشکهایم  آبیاری کنم  ،  یاد تو  را در

دل دارم ای خالق مهربان من ، چشمان ابری ام را نگاه کن

تا تمام وجودم پر از عطر حضور تو شود .

من بی قرار نوازش بارانم ، من بی تاب دست

پرمهر آفتابم ، من راز دار نگاه  تر مهتابم ،در

کدامین سکوت فریاد کنم ؟

من تشنه عشق و محبتم .بر تازیانه بی رحم باد

نوشتم : من عاشق عبورم ، اما مترسکم !!!! 

 آنگاه که  .....

 ضربه های تیشه زندگی را

 بر ریشه آرزوهایت حس می کنی

 به خاطر بیاور که .....

 زیبایی شهاب ها

 از شکستن قلب ستارگان است ..!!!!

شب شد .

خورشید رفت .

آفتابگردان عاشق به دنبال آفتاب آسمان را جستجو می کرد .

ناگهان ستاره ای چشمک زد ...

آفتابگردان سرش را به زیر افکند .

گلها  خیانت نمی کنند .

عشق با غرور زیباست ولی اگر عشق را به قیمت فرو ریختن دیوار غرور

گدایی کنی آن وقت است که دیگر عشق نیست صدقه است.....